సంప్రదాయాలు, ఉద్యమాలుTraditions and movements

అభ్యుదయ సాహిత్యం అంటే సమాజ ప్రగతిని కోరుతూ శ్రామిక ప్రజల పక్షాన నిలిచే రచనల ధోరణి. ఇది అఖిల భారత అభ్యుదయ రచయితల ఉద్యమం ప్రభావంతో తెలుగులో వ్యాపించిందని చెబుతారు (సరిచూడాలి).

ఆధునికవాద సాహిత్యం అంటే ప్రయోగాలు, వ్యక్తి అంతరంగ అనుభవం, సందేహాలను ప్రధానంగా చెప్పే మాడర్నిజం ధోరణి. ఇది కాలాన్ని సూచించే "ఆధునిక సాహిత్యం" కంటే వేరు (సరిచూడాలి).

దళిత సాహిత్యం అంటే దళితుల జీవితానుభవాన్ని, కుల వివక్షపై ప్రశ్నను వ్యక్తం చేసే రచనలు. తెలుగులో ఇది ప్రత్యేక సాహిత్య ఉద్యమంగా 1980లు, 1990ల నుంచి వ్యాపించిందని చెబుతారు (సరిచూడాలి).

దిగంబర కవిత్వం అంటే 1960ల మధ్య ప్రాంతంలో ఆరుగురు కవులు ప్రారంభించిన తెలుగు కవితా ఉద్యమం. సమాజంలోని కపటాన్ని తీవ్రమైన భాషలో నేరుగా చెప్పడం దీని లక్షణంగా వర్ణిస్తారు (సరిచూడాలి).

భక్తి ఉద్యమం అంటే మధ్యయుగాల్లో భారతదేశంలో అనేక ప్రాంతాల్లో వ్యాపించిన భక్తి ధోరణి. దాని తెలుగు సాహిత్యం అంటే ఆ ధోరణికి చెందిన భక్త కవుల కీర్తనలు, రచనలు (సరిచూడాలి).

భావకవిత్వం అంటే 20వ శతాబ్ది తొలి దశాబ్దాల్లో తెలుగు కవిత్వంలో వచ్చిన, వ్యక్తిగత భావాలకు, ప్రేమకు, ప్రకృతికి ప్రాధాన్యమిచ్చిన ధోరణి. దీనిని ఇంగ్లీషు రొమాంటిక్ కవిత్వంతో పోలుస్తారు.

విప్లవ సాహిత్య ఉద్యమం అంటే విప్లవ భావాలు గల రచయితలు సంఘటితంగా సాగించిన సాహిత్య కృషి. రచనల స్వభావం కంటే, ఆ కృషి, రచయితల సంస్థలు ఈ పేజీకి కేంద్రం (సరిచూడాలి).

విప్లవ సాహిత్యం అంటే సమాజంలో మౌలిక మార్పును కోరుతూ రాసిన కవిత్వం, పాటలు, కథలు వంటి రచనలు. తెలుగులో ఇది 20వ శతాబ్ది రెండవ అర్ధభాగంలో బాగా చర్చకు వచ్చిందని చెబుతారు (సరిచూడాలి).

స్త్రీవాద సాహిత్యం అంటే స్త్రీల అనుభవాన్ని, లింగ అసమానతను స్త్రీల దృష్టి నుంచి వ్యక్తం చేసే రచనలు. తెలుగులో ఇది ప్రత్యేక ధోరణిగా 1980లు, 1990ల నుంచి చర్చకు వచ్చిందని చెబుతారు (సరిచూడాలి).